Mozart Requiem d-moll K. 626

Wolfgang Amadeus Mozart zaczął komponować Mszę żałobną d-moll (K. 626) w Wiedniu w 1791 roku na anonimowe zamówienie hrabiego Franza von Walsegga, który zamówił utwór dla upamiętnienia rocznicy śmierci swojej żony. Mozart zmarł jednak w grudniu 1791 roku, ukończył i zaaranżował tylko jedną część. Requiem powszechnie uważane jest za jedno z najwspanialszych dzieł Mozarta, a proces jego komponowania owiany jest zasłoną tajemnic i mitów, przypisywanych zwykle żonie Mozarta Constanze, która musiała zachować w tajemnicy fakt, że Mozart nie ukończył dzieła, aby móc otrzymać końcową zapłatę z prowizji. Powszechnie przyjmuje się, że Mozart ukończył Introitus i pozostawił szczegółowe szkice Kyrie i Dies Irae aż do pierwszych ośmiu taktów Lacrimosy i części Ofertorium. Obecnie istnieje kilka ukończeń Mszy żałobnej, choć zdecydowanie najpowszechniejszą (uważaną za standardową wersję utworu) jest ta autorstwa Franza Xavera Süssmayra. Nie tylko dokończył części, które pozostawił Mozart (pożyczając bliżej nieokreśloną kwotę z wcześniejszych prób Josepha von Eyblera, by ukończyć dzieło), ale dodał także kilka własnych części: Sanctus, Benedictus i Agnus Dei. Następnie dodał ostatnią sekcję, Lux aeterna, dostosowując dwie początkowe części, które napisał Mozart, do różnych słów kończących Mszę żałobną. Mit otaczający to dzieło został wzmocniony przez fikcyjną rywalizację między Mozartem a Antonio Salierim, po raz pierwszy wyrażoną w sztuce Aleksandra Puszkina „Mozart i Salieri”, która z kolei zainspirowała operę Rismky’ego Korsakowa pod tym samym tytułem, niezwykle popularną sztukę „Amadeusz” Piotra z 1979 r. Shaffera i jest to adaptacja filmowa Miloša Formana z 1984 roku. Requiem jest przeznaczone na 2 rogi bassetowe w tonacji F, 2 fagoty, 2 trąbki w tonacji D, 3 puzony (alt, tenor i bas), kotły (2 bębny), skrzypce, altówkę i basso continuo (wiolonczela, kontrabas i organy). W skład zespołu wokalnego wchodzą sopran, kontralt, tenor, soliści basowi i chór mieszany SATB.