Mozart Requiem in D mineur, K. 626

Wolfgang Amadeus Mozart begon in 1791 in Wenen met het componeren van de Requiemmis in D mineur (K. 626), na een anonieme opdracht van graaf Franz von Walsegg, die het stuk had aangevraagd ter herdenking van de sterfdag van zijn vrouw. Mozart overleed echter in december 1791, nadat hij slechts één deel had voltooid en georkestreerd. Het Requiem wordt algemeen beschouwd als een van de grootste werken van Mozart, en het compositieproces ervan is omgeven door een waas van mysteries en mythen, meestal toegeschreven aan Mozarts vrouw Constanze, die geheim moest houden dat Mozart het werk niet had voltooid om de laatste betaling van de commissie te kunnen innen. Het is algemeen aanvaard dat Mozart de Introitus afmaakte en gedetailleerde schetsen van het Kyrie en Dies Irae achterliet tot aan de eerste acht maten van de Lacrimosa en delen van het Offertorium. Er zijn nu verschillende voltooiingen van de Requiemmis, hoewel veruit de meest voorkomende (beschouwd als de standaardversie van het stuk) die van Franz Xaver Süssmayr is. Hij voltooide niet alleen de delen die Mozart had nagelaten (waarbij hij een niet nader gespecificeerd bedrag leende van Joseph von Eyblers eerdere pogingen om het werk te voltooien), maar voegde ook verschillende eigen delen toe: Sanctus, Benedictus en Agnus Dei. Vervolgens voegde hij een laatste deel toe, Lux aeterna, door de twee openingsdelen die Mozart had geschreven aan te passen aan de verschillende woorden die de Requiemmis afsluiten. De mythe rond dit werk werd versterkt door de fictieve rivaliteit tussen Mozart en Antonio Salieri, die voor het eerst tot uiting kwam in 'Mozart en Salieri', een toneelstuk van Alexander Poesjkin, dat op zijn beurt de inspiratie vormde voor een opera van Rismky Korsakov met dezelfde naam, het immens populaire toneelstuk 'Amadeus' uit 1979 van Peter Shaffer. en het is een verfilming uit 1984 van Miloš Forman. Het Requiem is gescoord voor 2 bassethoorns in F, 2 fagotten, 2 trompetten in D, 3 trombones (alt, tenor en bas), pauken (2 drums), violen, altviool en basso continuo (cello, contrabas en orgel). De vocale krachten omvatten sopraan, alt, tenor, bassolisten en een SATB gemengd koor.