Thomas Ford Darmowa muzyka arkusza

Thomas Ford był angielskim kompozytorem, lutnistą, wiolonczelistą i poetą. Był przydzielony do dworu Henryka Fryderyka, księcia Walii, syna Jakuba I, zmarłego w 1612 r. Był muzykiem w domu księcia Henryka od 1610 do 1612, muzykiem w domu księcia Karola od 1617 do 1625, i muzyk Karola I od 1626 do 1642, wybuch angielskiej wojny domowej. Jego testament został sporządzony 12 listopada 1648 r. i został pochowany w St. Margaret's w Westminster 17 listopada, nie wiadomo jednak dokładnie, kiedy zmarł. Ford napisał hymny na trzy do sześciu głosów; cztery święte kanony; 35 utworów; sześć fantazji na pięć części; i kilka innych utworów na altówki. Jego najważniejszym zbiorem był prawdopodobnie Musicke of Sundrie Kindes (Londyn, 1607), który składał się z dwóch części. Do pierwszej księgi należały lutnie ayres, opisane jako „Baran na 4 głosy na lutnię, Orforion lub Basse-viol, z dialogiem na dwa głosy…”; druga część zawierała tańce takie jak „Pavens, Galiards, Almaines, Toies, Jigges, Thumpes i tym podobne…”, punktowane za kombinacje altówek. Wiele ayresów występuje w dwóch wersjach: jedna na głos lub głosy i lutnię, a druga na cztery równe głosy. Niezwykłą cechą jego muzyki na altówkę jest sporadyczne użycie efektu dźwiękowego: ciężkiego pizzicato „uderzenia… pierwszym i drugim palcem lewej ręki zgodnie z kierunkiem ukłuć”. Jedna z piosenek z tego zbioru, „Odkąd pierwszy raz zobaczyłem twoją twarz”, została przygotowana przez Rogera Quiltera w 1942 roku do Księgi starych pieśni Arnolda. Niektóre z jego muzyki sakralnej, znalezione w dwóch zbiorach z lat 1614 i 1620, są niezwykłe, ponieważ zawierają basso continuo, element wyraźnie barokowy, który – choć wówczas powszechny na kontynencie – pojawił się w Anglii dopiero z opóźnieniem. Razem z Johnem Dowlandem Ford jest głównym przedstawicielem szkoły poprzedzającej Henry’ego Lawesa.