René Descartes Darmowa muzyka arkusza

René Descartes był francuskim filozofem, matematykiem i pisarzem, który większość życia spędził w Republice Holenderskiej. Został nazwany ojcem filozofii nowożytnej, a znaczna część późniejszej filozofii zachodniej jest odpowiedzią na jego pisma, które do dziś są uważnie studiowane. W szczególności jego Rozmyślania o pierwszej filozofii nadal stanowią standardowy tekst na większości uniwersyteckich wydziałów filozofii. Wpływ Kartezjusza na matematykę jest równie widoczny; kartezjański układ współrzędnych — umożliwiający odniesienie do punktu w przestrzeni jako zbioru liczb i umożliwiający wyrażanie równań algebraicznych jako kształty geometryczne w dwuwymiarowym układzie współrzędnych (i odwrotnie, kształty opisywane jako równania) — został nazwany na cześć jego. Uznawany jest za ojca geometrii analitycznej, pomostu pomiędzy algebrą a geometrią, kluczowego dla odkrycia rachunku nieskończenie małego i analizy. Kartezjusz był także jedną z kluczowych postaci rewolucji naukowej i był opisywany jako przykład geniuszu. Odmówił uznania autorytetu poprzednich filozofów i zaufania własnym zmysłom. Kartezjusz często odróżnia swoje poglądy od poglądów swoich poprzedników. W początkowej części Namiętności duszy, traktatu o wczesno-nowożytnej wersji tego, co obecnie powszechnie nazywa się emocjami, Kartezjusz posuwa się nawet do zapewnienia, że będzie pisał na ten temat „tak, jakby nikt nie pisał na ten temat”. zanim". Wiele elementów jego filozofii ma precedensy w późnym arystotelizmie, odrodzonym stoicyzmie w XVI wieku lub u wcześniejszych filozofów, takich jak Augustyn. W swojej filozofii przyrody różni się od szkół w dwóch głównych punktach: po pierwsze, odrzuca podział substancji cielesnej na materię i formę; po drugie, odrzuca wszelkie odwoływanie się do ostatecznych celów – boskich lub naturalnych – w wyjaśnianiu zjawisk naturalnych. W swojej teologii kładzie nacisk na absolutną wolność Bożego aktu stworzenia. Kartezjusz położył podwaliny pod XVII-wieczny racjonalizm kontynentalny, popierany później przez Barucha Spinozę i Gottfrieda Leibniza, któremu sprzeciwiała się empirystyczna szkoła myślenia, składająca się z Hobbesa, Locke'a, Berkeleya i Hume'a. Leibniz, Spinoza i Kartezjusz byli dobrze zaznajomieni z matematyką i filozofią, a Kartezjusz i Leibniz również wnieśli ogromny wkład w naukę. Być może najbardziej znany jest ze stwierdzenia filozoficznego „Cogito ergo sum” (po francusku: Je pense, donc je suis; myślę, więc jestem), znajdującego się w części IV Rozprawy o metodzie (1637 - napisanej po francusku, ale z dołączeniem „Cogito ergo sum”) i §7 części I Zasad filozofii (1644 – spisane po łacinie).