Mozart Koncert klarnetowy A-dur KV 622

Wolfgang Amadeus Mozart skomponował swój Koncert klarnetowy A-dur K. 622 w 1791 roku. Został napisany dla klarnecisty Antona Stadlera i był jednym z najnowszych dzieł ukończonych przez Mozarta oraz jego ostatnim dziełem czysto instrumentalnym (zmarł w grudniu po jego ukończeniu). Koncert wyróżnia się delikatną współpracą solisty i orkiestry oraz brakiem zbyt ekstrawertycznego popisu ze strony solisty. Ponieważ nie zachował się żaden autograf i został opublikowany pośmiertnie, trudno zrozumieć wszystkie intencje Mozarta: jedyną pozostałością po tym koncercie napisaną ręką Mozarta jest fragment wcześniejszego wykonania napisanego na róg basetowy w G. Najprawdopodobniej Mozart pierwotnie zamierzał napisać utwór na róg basetowy, ale ostatecznie był przekonany, że utwór będzie bardziej skuteczny na klarnet. Ponieważ jednak kilka dźwięków w całym utworze wykracza poza konwencjonalny zakres klarnetu A, możemy założyć, że był on przeznaczony do gry na klarnecie basowym, specjalnym klarnecie, którego bronił Stadler i który miał zakres aż do niskiego pisanego C. Nawet w czasach Mozarta klarnet basowy był rzadkim instrumentem wykonanym na zamówienie, więc kiedy utwór został opublikowany, zaaranżowano nową wersję z niskimi tonami przeniesionymi do normalnego zakresu. Okazało się to decyzją problematyczną, gdyż autograf zaginął, gdyż został zastawiony przez Stadlera, a muzykolodzy do połowy XX wieku nie wiedzieli, że jedyna wersja koncertu napisana ręką Mozarta nie była słyszana od czasów Stadlera. Premiera koncertu odbyła się w Pradze w 1791 roku i spotkała się z pozytywnym przyjęciem. Utwór wymaga udziału klarnetu solo w tonacji A, fletu I/II, fagotu I/II, rogu I/II (w A i D, często transkrybowanego na róg w F), skrzypiec I/II, altówki, wiolonczeli i kontrabasu.