Mozart Klarinetconcert in A majeur, K. 622

Wolfgang Amadeus Mozart componeerde zijn Klarinetconcert in A majeur, K. 622, in 1791. Het werd geschreven voor klarinettist Anton Stadler, en het was een van de laatste werken die Mozart voltooide, en zijn laatste puur instrumentale werk (hij stierf in december na de voltooiing ervan). Het concert valt op door het delicate samenspel tussen solist en orkest, en door het gebrek aan overdreven extravert vertoon van de solist. Omdat er geen handtekening bewaard is gebleven en het postuum werd gepubliceerd, is het moeilijk om alle bedoelingen van Mozart te begrijpen: het enige overblijfsel van dit concert, geschreven in de hand van Mozart, is een uittreksel van een eerdere vertolking geschreven voor bassethoorn in G. Hoogstwaarschijnlijk had Mozart oorspronkelijk de bedoeling dat het stuk voor bassethoorn zou worden geschreven, maar was er uiteindelijk van overtuigd dat het stuk effectiever zou zijn voor klarinet. Omdat verschillende noten in het stuk echter verder gaan dan het conventionele bereik van de A-klarinet, kunnen we aannemen dat het bedoeld was om te worden gespeeld op de bassetklarinet, een speciale klarinet die door Stadler werd verdedigd en die een bereik had tot aan de laaggeschreven C. Zelfs in de tijd van Mozart was de bassetklarinet een zeldzaam, op maat gemaakt instrument, dus toen het stuk werd gepubliceerd, werd er een nieuwe versie gearrangeerd met de lage noten omgezet naar het normale bereik. Dit is een problematische beslissing gebleken, aangezien de handtekening verloren is gegaan, nadat deze door Stadler was verpand, en tot het midden van de 20e eeuw wisten musicologen niet dat de enige versie van het concert, geschreven door de hand van Mozart, sinds het leven van Stadler niet meer was gehoord. Het concert ging in 1791 in Praag in première en werd positief onthaald. Het werk vraagt ​​om een ​​soloklarinet in A, fluit I/II, fagot I/II, hoorn I/II (in A en D, vaak getranscribeerd voor hoorn in F), viool I/II, altviool, cello en contrabas.