Pietro Cerone Muziek voor plaatjes vrij

Pietro Cerone was een Italiaanse muziektheoreticus, zanger en priester uit de late Renaissance. Hij is het meest bekend vanwege een enorme muziektraktatie die hij in 1613 schreef en die nuttig is bij het bestuderen van de compositiepraktijken van de 16e eeuw. was muzikaal conservatief, en zijn conservatisme in deze invloedrijke verhandeling had ongetwijfeld enig effect op de vertraging van de aankomst van de barokstijl op het Iberisch schiereiland. In zijn schrijven had hij over het algemeen minachting voor Spaanse componisten en was hij uitbundig in zijn lof voor Italianen (wat gedeeltelijk de verklaring kan zijn voor het misbruik dat Spaanse critici hem hebben aangedaan). Hij bespreekt de eerdere theoretische verhandelingen van Zarlino, Vicentino, Juan Bermudo en anderen; hij beschrijft in detail hoe een componist expressieve intensiteit kan bereiken bij het schrijven van missen, motetten, madrigalen, frottola's, canzonetta's, liederen, hymnen, psalmen, klaagzangen, ricercares, tientos, strambotti en andere vormen van die tijd. Het compositorische ideaal dat hij handhaafde was de stijl van Palestrina, hoewel hij merkwaardig genoeg volhield dat de ‘regels’ van het contrapunt er waren om te worden overtreden en moesten worden opgegeven zodra een componist zijn vak had geleerd: paradoxaal genoeg zelfs in de 21e eeuw. wordt geen enkele compositiestijl op een rigoureuzere, op regels gebaseerde manier onderwezen dan het polyfone idioom van Palestrina.