William Dichmont Darmowa muzyka arkusza

William Dichmont był pianistą, organistą, skrzypkiem, nauczycielem, dyrygentem i kompozytorem. Studiował grę na fortepianie i skrzypcach u Gerharda Kuhnela, a później uczęszczał do Manchester School of Music. Przez pewien czas był asystentem dyrygenta orkiestr Princess Theatre i Royal Theatre w Manchesterze. W 1903 przeniósł się do Winnipeg, gdzie uczył gry na fortepianie i skrzypcach w College of Music oraz prywatnie. Wśród jego uczniów był Russell E. Chester. Do 1909 roku uzupełniał swoje dochody rachunkowością, później pracował w firmie maklerskiej. W 1915 wyjechał za granicę wraz z Kanadyjskim Siłem Ekspedycyjnym, służąc do 1917, kiedy dołączył do swojego brata w Vancouver. Tam dał się poznać jako kompozytor i trener śpiewu, a także pełnił funkcję organisty w Drugim Kościele Chrystusa Naukowca. To właśnie w Vancouver studiował u niego tenor z Winnipeg, George Kent. Prawie wszystkie kompozycje Dichmonta są wokalne, a większość z tych piosenek z towarzyszeniem fortepianu. „Ma Little Banjo” (Schirmer 1917) była prawdopodobnie jego najbardziej znaną piosenką, chociaż „Such a Li'l' Fellow” została nagrana przez Almę Gluck dla Victora w 1917 roku i była również przez nią śpiewana podczas recitalu. Większość własnych tekstów napisał, używając pseudonimów Arthur Rutherford i Frances Lowell, i stał się uważany za jednego z kanadyjskich autorów piosenek odnoszących największe sukcesy tamtych czasów. W 1911 roku w Winnipeg napisał i wyprodukował sztukę muzyczną Miss Pepple (z Nowego Jorku) do książki i słów Charlesa.S. Blanchard; został opublikowany przez Wray's Music Store w Winnipeg w tym samym roku. Około 40 piosenek Dichmonta zostało wydanych przez Johna Churcha, Ditsona, Pressera, Ricordiego, G. Schirmera i Wooda w latach 1910–1930. Lista znajduje się w Katalogu kompozytorów kanadyjskich. Fragmenty „Missy Pepple” zostały przedrukowane w CMH