Luigi Denza Darmowa muzyka arkusza

Luigi Denza był włoskim kompozytorem. Studiował muzykę pod kierunkiem Saverio Mercadante i Paolo Serrao w Konserwatorium w Neapolu. W 1884 przeniósł się do Londynu, uczył śpiewu, a w 1898 został profesorem śpiewu w Królewskiej Akademii Muzycznej. Denza był zdolnym mandolinistą i gitarzystą, opublikował m.in. następujące kompozycje na te instrumenty: Ricordo di Quisisana, serenata na głos solowy i chór, z towarzyszeniem pierwszej i drugiej mandoliny, mandoli i gitar, dedykowany markizie Laurze di Noailles i opublikowany przez Ricordi w Mediolanie; Come to me, Valse na dwie mandoliny, mandolę i gitarę, wydane także przez Ricordi Nocturne na mandolinę i fortepian, wydane przez Ascherberg, Londyn; oraz kilka innych kompozycji na mandolinę i fortepian, pierwotnie opublikowanych przez R. Cocks, Londyn.[1] Denza napisał także operę Wallenstein i setki pieśni. Najbardziej popularną z nich była współpraca z Peppino Turco przy utworze neapolitańskiej piosenki Funiculì, Funiculà o kolejce linowej na Wezuwiusz. (Sześć lat po skomponowaniu utworu „Funiculì, Funiculà” niemiecki kompozytor Richard Strauss usłyszał tę piosenkę podczas tournée po Włoszech. Myśląc, że jest to tradycyjna neapolitańska pieśń ludowa, później włączył ją do swojego poematu Aus Italien. Denza złożył skargę pozew przeciwko Straussowi i ostatecznie wygrał). Inne utwory, takie jak „Luna fedel”, „Occhi di fata” i „Se” śpiewali Mario Lanza, Luciano Pavarotti, Carlo Bergonzi, Enrico Caruso i Ronan Tynan.