Emile Durand Darmowa muzyka arkusza

Émile Durand był francuskim teoretykiem muzyki, nauczycielem i kompozytorem. Był bardziej znany ze swoich pism teoretycznych niż ze swoich kompozycji. wolał pisać popularne piosenki (chansons) i artystyczne (mélodies), choć na początku swojej kariery wyprodukował także kilka lżejszych utworów scenicznych, w tym opéra comique L'Elixir de Cormelius w 1868 r. i operetkę L'Astronome de Pont-Neuf w 1869 r. Przez całe życie pozostał związany z regionem, w którym się urodził. Jako członek grup kulturalnych i społecznych takich jak „The Bretons de Paris”, zwanych także „La Pomme”, brał udział w ich celtyckich obiadach oraz uroczystościach kulturalnych i muzycznych. Wpływ jego muzycznych kolegów: Louisa-Alberta Bourgault-Ducoudraya, Guya Ropartza i Louisa Tiercelina, członków bretońskiego ruchu renesansowego, jest szczególnie widoczny w jego Chants d'Armorique skomponowanym w 1889 r. Na prośbę wydawcy Leduca Durand spędził ostatnie dwadzieścia lat swojego życia, pisząc swoje najważniejsze dzieła teoretyczne, z których jest najlepiej pamiętany: Traité d'harmonie théorique et pratique (1881), Traité d'accompagnement pratique au fortepian (1884) i Traité de kompozycja musicale (1899)