Adam Darr Darmowa muzyka arkusza

Adam Darr był niemieckim gitarzystą klasycznym, śpiewakiem, cydrą i kompozytorem. Adam Darr rozpoczął swoją działalność muzyczną w wieku od 12 do 18 lat. Jakiś czas po ukończeniu 23 lat opuścił rodzinne miasto Schweinfurt, występując za granicą. Choć źródła wtórne podają, że występował na dworach królewskich, nie odkryto żadnych źródeł pierwotnych potwierdzających tę tezę. Pierwszy znany występ Darra miał miejsce w kwietniu 1837 roku jako gitarzysta/wokalista w zespole znanym jako Bawaria Nature-Singers. Wiadomo, że podróżował z tym zespołem po Belgii, Danii, Szwecji, Finlandii i Estonii. Uważa się, że spędził trzy lata w Petersburgu w Rosji od 1836 do 1839, po czym wrócił do Niemiec. Przypuszcza się, że występował w Paryżu, potwierdzono, że występował w Berlinie. Najpierw przeprowadził się do Würzburga, oddalonego zaledwie kilka kilometrów od jego rodzinnego miasta Schweinfurt, i tam poznał Fredricha Branda. Razem utworzyli duet gitarowy i przez rok, może dwa podróżowali po południowych Niemczech, występując w Monachium, Weimarze i być może innych miastach. Jakiś czas po rozstaniu duetu Darr przeniósł się do Monachium, gdzie uczył i występował. To właśnie wtedy poznał wielkiego księcia bawarskiego cytry nadwornego Johanna Petzmayera, który został jego nauczycielem cytry. Gdzieś w 1851 roku Darr został gubernatorem i nauczycielem muzyki w zamożnej angielskiej rodzinie. Po pięciu latach służby dla rodziny Whitbread Darr zakończył pracę i w 1856 roku przeniósł się do Augsburga. W ciągu ostatnich 10 lat swojego życia Darr komponował muzykę na gitarę, cytrę i głos. W tym czasie opublikował wiele dzieł na cytrę, w tym słynną Metodę Cytry. W ostatnim roku życia Darr popadł w depresję z powodu zerwanego narzeczeństwa i 2 października 1866 roku popełnił samobójstwo, topiąc się w rzece Lech pod Augsburgiem. Darr był płodnym kompozytorem, mającym na swoim koncie ponad 300 znanych kompozycji. Większość znanych utworów Darra jest przeznaczona na cytrę, napisał on ponad 60 utworów na gitarę, napisał także zacną operetkę komediową na głosy męskie „Robinsonada”