Carlo Ferrari Muziek voor plaatjes vrij

Carlo Ferrari was een belangrijke, zij het grotendeels onbekende, componist en cellist, geboren in een familie van muzikanten. De beschikbare biografische informatie is beperkt en fragmentarisch. hij kreeg de bijnaam “Lo Zoppo di Piacenza” (hij was duidelijk kreupel), hij had twee broers die ook muzikant waren: Domenico en Paolo, beiden violisten (de eerste was naar verluidt een leerling van Tartini en was zelf ook componist). In 1744 verhuisde C. Ferrari van zijn geboorteland Piacenza naar Parma, waar hij op 1 oktober 1753 in dienst trad van het hertogelijk hof. In 1756 wordt zijn aanwezigheid gedocumenteerd in Parijs, waar hij op de cello optrad in het “Concert Spirituel” , een getuigenis van zijn roem en prestige. Het Concert Spirituel werd in 1725 door AD Philidor opgericht en bleef tot 1791 actief in Parijs, met muzikale programma's van groot belang en gastheer voor de meest gevierde regisseurs en instrumentalisten van Europa. Twee jaar later vinden we Ferrari opnieuw in Parma. Dankzij het archiefonderzoek van Gaspare Nello Vetro weten we dat hij bij hertogelijk decreet van 6 april 1758 een aanzienlijke salarisverhoging (“un soprassoldo di 6.000 lire”) kreeg. In 1765 weten we dat hij lid was van de Ducal Chapel, en op 1 april 1766 werd Ferrari benoemd tot eerste cello van het Chamber Orchestra of the Duke (Eitner noemt hem “Virtuoso di Camera del Duca di Parma”). In januari 1785 werd hij aangenomen als leraar aan de “Regio Collegio dei Nobili” in Parma, een prestigieus instituut voor muziekonderwijs, opgericht in 1601 in opdracht van Ranuccio I Farnese, dat muziekstudenten uit heel Europa opleidde. Deze “virtuoos” op de cello, Carlo Ferrari, was de auteur van kamermuziek voor strijkers (sonates voor viool en bas en voor cello en bas, duetten en sonates voor vier instrumenten), evenals symfonieën. Zijn favoriete instrument bleef echter de cello.