Fauré Nocturne nr. 4 in Es majeur, Op. 36

Fauré had grote bewondering voor de muziek van Chopin en componeerde graag in vormen en patronen die door de eerdere componist waren vastgesteld. Fauré's nocturnes volgen het model van Chopin en contrasteren serene buitenste delen met levendiger of meer turbulente centrale episodes. De zoon van de componist, Philippe, merkte op dat de nocturnes "niet noodzakelijkerwijs gebaseerd zijn op mijmeringen of op door de nacht geïnspireerde emoties. Het zijn lyrische, over het algemeen hartstochtelijke stukken, soms gekweld of geheel elegisch." De vierde nocturne (circa 1884), opgedragen aan de Comtesse de Mercy-Argenteau, contrasteert een lyrisch openingsgedeelte en een aflevering in E ♭ mineur met een somber thema dat doet denken aan het luiden van een bel. Het eerste thema keert terug en wordt gevolgd door een korte coda. De pianist Alfred Cortot, over het algemeen een groot bewonderaar van Fauré, vond het stuk 'nogal te tevreden met zijn loomheid'.