Rimski-Korsakov Scheherazade, Op. 35

Scheherezade (Op. 35) is een symfonische suite geschreven door Rimski-Korsakov in 1888. Gebaseerd op Duizend-en-een-nacht combineert dit werk twee kenmerken die typerend zijn voor zowel de Russische muziek als Rimksy-Korsakov: een kleurrijke, krachtige orkestratie en een interesse in oosterse thema's. Het wordt beschouwd als zijn meest populaire werk en werd later gebruikt als basis voor een ballet van Michel Fokine. Hoewel de componist van plan was de delen Prelude, Ballade, Adagio en Finale te noemen, maakte hij geen gebruik meer van programmatische titels, zij het vage titels, zodat er geen verband kon worden gelegd met specifieke verhalen. In latere toevoegingen schafte hij de titels af, hoewel ze nog steeds algemeen worden gebruikt. Het werk is gescoord voor 2 fluiten, picollo, twee hobo's (2e verdubbeling cor anglais), 2 klarinetten, 2 fagotten, 4 hoorns in F, 2 trompetten in A en B-flat, 3 trombones, tuba, pauken, basdrum, snaredrum trommel, bekkens, driehoek, tamboerijn, tam-tam, harp en strijkers. De redenen voor zijn populariteit zijn duidelijk: het is een partituur vol verleidelijke orkestrale kleuren, frisse en pikante melodieën, met een milde oriëntaalse smaak, een ritmische vitaliteit die grotendeels afwezig is in veel grote orkestwerken uit de latere 19e eeuw, en een directheid van expressie die niet wordt gehinderd door quasi-symfonische complexiteiten van textuur en structuur.