Ignatio Fiorillo był włoskim kompozytorem. Zasłynął jako autor oper seria, często komponowanych do libretta Pietro Metastasio. Jego edukację muzyczną wspierał hrabia Ferdynand Otto von Traun, który pozwolił mu studiować w Konserwatorium w Neapolu, jako uczeń Leonarda Leo i Francesco Durante. Jego kariera rozpoczęła się od opery L'egeste, której premiera odbyła się w Trieście w 1733 r. Kolejna opera, Il vincitor di se stesso, została wystawiona w 1741 r. w Wenecji, a Fiorillo przedstawił się jako kompozytor operowy także w Mediolanie i Padwie. W połowie lat czterdziestych XVIII wieku odbył kilka tournee po Europie jako członek zespołu Phillipa Nicoliniego specjalizującego się w mimie dziecięcym (Teatro dell'Opera Pantomima dei Piccolo Hollandesi di Nicolini). Fiorillo był zaangażowany jako kompozytor do ich wykonań. W 1749 r. przebywał wraz z Nicolinim w Brunszwiku, na dworze Karola I. von Braunschweig-Wolfenbüttel. W 1750 roku Fiorillo został mianowany nadwornym kompozytorem, a Nicolini dyrektorem teatrów dworskich. W 1762 roku Fiorillo został zaręczony przez Fryderyka II, landgrafa Hesji-Cassel na jego dworze w Kassel. Znacząco podniósł jakość opery dworskiej w Kassel. Ingazio Fiorillo przeszedł na emeryturę w 1779 roku i zmarł w Fritzlar w Niemczech. Był ojcem Federigo Fiorillo (1753 - 1823), skrzypka i kompozytora, najbardziej znanego ze zbioru etiud.