Federigo Fiorillo was een mandolinist en componist, die zesendertig caprices voor viool schreef, ook wel etudes genoemd. vader van Fiorillo was Ignazio Fiorillo, een Napolitaan, die ook mandoline speelde. Aan het begin van de achttiende eeuw werd Ignazio benoemd tot dirigent van het Court Opera House in Brunswick en vestigde zich daar, waar zijn zoon Federigo werd geboren. Federigo's vroege muzikale opleiding stond onder toezicht van zijn vader. Hij erfde de liefde van zijn ouders voor de mandoline en verwierf er volledige beheersing over, in staat om beheersing te tonen van de delicate nuances van toon waartoe hij in staat was. Als mandolinist trad hij op aan de meeste koninklijke hoven van Europa, maar de middelen voor het instrument waren in deze periode beperkt, evenals de vraag naar mandolinespelers. Hij werd gedwongen zijn aandacht te besteden aan andere snaarinstrumenten, voornamelijk de viool en de altviool. In 1780 reisde hij naar Polen en in 1783 was hij twee jaar dirigent van de band in Riga. Twee jaar later speelde hij met succes viool tijdens de Concerts Spirituels in Parijs. Terwijl hij in Parijs was, publiceerde hij enkele van zijn eerste composities, die goed werden ontvangen. In 1788 bracht hij een bezoek aan Londen, waar hij altviool speelde in het kwartet van Saloman. Fiorillo maakte zijn laatste publieke optreden in Londen in 1794, toen hij een concert voor de altviool uitvoerde tijdens het Antient Concert. Nadat hij Londen had verlaten, ging hij naar Amsterdam, en vandaar naar Parijs in 1873. Muziekhistoricus Philip J. Bone was van mening dat de 'zesendertig caprices voor de viool op gelijke voet staan met de klassieke studies van [Joseph] Kreutzer en [Pierre] Rode, en afgezien van hun nut, zijn ze niet zonder verdienste als composities ... ze zijn bewerkt door talloze gerenommeerde violisten, en [Louis] Spohr schreef en publiceerde een begeleidende vioolpartij voor hen. Andere composities van Fiorillo omvatten concerten, duo's, trio's, kwartetten en kwintetten voor snaarinstrumenten.