Carlo Coccia was een Italiaanse operacomponist. Hij stond bekend om het genre operasemiseria. werd geboren in Napels en studeerde in zijn geboortestad bij Pietro Casella, Fedele Fenaroli en Giovanni Paisiello, die hem voorstelden aan koning Joseph Bonaparte voor wie hij de privémuzikant werd. Hij schreef zijn eerste opera, Il matrimonio per lettera di cambio, in 1807, maar het werd een mislukking; Het jaar daarop werd zijn tweede opera, Il poeta fortunato, met de hulp van Paisiello echter goed ontvangen. Daarna verhuisde hij naar Venetië, waar hij zich concentreerde op operasemiseria, waarvan Clotilde uit 1815 misschien wel het beste voorbeeld is. Beschuldigd van het imiteren van andere componisten en van het in grote haast produceren van te veel ongelijke opera's, werd hij uiteindelijk overschaduwd door de opkomende Rossini en vertrok naar Lissabon, waar hij bleef van 1820 tot 1823. Vervolgens vestigde hij zich in Londen in 1824, waar hij werd dirigent bij His Majesty's Theatre. In 1827 schreef hij Maria Stuarda voor Giuditta Pasta, dat, ondanks dat zij en de gevierde bas Luigi Lablache in de cast zaten, niet succesvol was en slechts vier optredens opleverde. Terug in Italië concentreerde hij zich op opera seria en behaalde in 1833 enig succes bij Caterina di Guisa, maar tegen die tijd moest hij concurreren met mensen als Donizetti en Bellini. Carlo Coccia heeft bijgedragen aan een deel van Messa per Rossini, met name het zevende deel van II. Sequentia, Lacrimosa Amen. In 1837 werd hij maitre de kapelle in Novare en directeur van het Muziekconservatorium van Turijn, waar hij in 1841 zijn laatste opera schreef. Hij stierf in Novare.